„As wi noa Fastewal küm, do wul ii Mem, dat wi frem snakke, dearmed wi gud Diitsk lear. En do hoa wi Künner allemoal begent tu gaaln en hoa blooat halunder antwoortet, bit dji deät apden'n hat. Do hoa wi sooit: Wan wi al keen Dren mear hoa, dan wel wi weenigsens dren no halunder snakke dör."
„Als wir aufs Festland kamen, wollte unsere Mutter, dass wir Hochdeutsch sprechen, damit wir gut Deutsch lernen. Da haben wir Kinder alle angefangen zu schreien und nur auf Halunder geantwortet, bis sie es aufgegeben hat. Wir haben gesagt: Wenn wir schon kein Zuhause mehr haben, dann wollen wir wenigstens noch Halunder sprechen dürfen."
Maria Mailänder
erinnert sich an die Evakuierung · 1945
Der Helgoländer Nr. 400, Oktober 1997
